Falling Leaves


ახლა როცა ამ სტრიქონს ვწერ, შუაღამე იწვის, დნება…

შემოდგომის პირველი დღის პირველი საათებია. რომ მკითხოთ, წელიწადის რომელი დრო გიყვარსო, დაუფიქრებლად ვიტყვი – ზაფხული მეთქი, მაგრამ შემოდგომა უფრო ახლოსაა ჩემთან…

გრილი, მაგრამ მზიანი დღე, დილა განსაკუთრებით, პატარა სუსხიც რომ შეიგრძნობა, წინა ღამით ხეებიდან ჩამოყრილი ყვითელი ფოთლების შარი-შურით მივიწევ წინ, ნელი, მოზომილი ნაბიჯით. ფეხსაცმელი მტვრიანდება, მაგრამ სულაც არ მაღელვებს, ეს ფოთლების მუსიკა ისეთ სიამოვნებას მგვრის. დილაადრიან გაღებულ კაფეში შევდივარ და ჭიქა ყავით ფანჯარასთან განვმარტოვდები, მიყვარს ქუჩაში ყურება, ადამიანების თვალიერება… მიყვარს შემოდგომა, სუსხშეპარული მზიანი დღეები და მოშარიშურე გამხმარი ფოთლები…

დრო ცოტა მაქვს, სამსახურში მაგვიანდება. თანაც ქალაქი ახმაურდა და სასიამოვნო წუთებიც აქ დასრულდა, შეუძლებელია ამ ხმაურში ფოთლების მუსიკა მოისმინო.

ხვალ დილით ისევ მოვალ…


6 thoughts on “Falling Leaves

  1. შემოდგომას სულ პირველად
    რუსთაველზე გაიგებ.
    ქარი ფოთლებს, ჭადრის ფოთლებს
    გაშლის, ფეხქვეშ გაიგებს.

    მოვარდება კახეთიდან,
    ვით ფეხმარდი მოამბე,
    ღვინისა და ხილის სურნელს
    თბილისშიაც მოაფენს.

    შეჩერდება მოქალაქე,
    მოსდის ელეთმელეთი.
    იტყვის: ალბათ ღვინის სუნით
    სუნთქავს მთელი ხმელეთი.

    და მახლობელ ბაზრის კარებს
    შეხსნის ფიქრით გართული,
    რომ იხილოს თავის თვალით
    შემოდგომა ქართული.

    არიგებულ, ჩარიგებულ
    დახლებსა და ყაფანზე
    ყველა თავის შრომის ნაყოფს
    და მოსავალს აფასებს.

    შემოსულა შემოდგომის
    დოვლათი და ბარაქა.
    მოილხინოს, გაიხაროს
    მთელმა თბილის-ქალაქმა.

    ღვინის ზღვა და ხილის რიყე,
    ხილთა ქება ნამდვილი…
    ქარში უცხო ფრინველივით
    მოფრიალე მანდილი.

  2. ყაფანებთან ანათებენ,
    ვით ვარსკვლავნი დარისა,
    ქერა გოგო – პირიმზისა,
    თეთრი – პირიმთვარისა.

    მარცხნივ ბზინავს ფორთოხალი,
    მარჯვნივ ვაშლის მთებია
    და ტიკები, ლოთებივით
    ბოძებს მიჰყუდებიან.

    იქ კი, სადაც ყვითელ კომშებს
    და ჩურჩხელებს ჰყიდიან,
    ალაზნის პირს დახოცილი
    დურაჯები ჰკიდია.

    ჩემი ღვინო სხვას არ სჯობდეს,
    მაშ, შემირცხვეს სახელი!
    კარდენახულ ღვინოს აქებს
    ბიჭი კარდენახელი.

    იმერელი ცდილობს შენს გულს
    ტკბილად დაეპატრონოს:
    – ნუ იყიდი, მარტო გემო
    ნახე, ჩემო ბატონო!

    სულგუნს აქებს ზუგდიდელი,
    წითელ ატამს – ატენი…
    ირგვლივ ხილი,
    შეძახილი,
    ქების კორიანტელი.

    შემოსულა შემოდგომის
    დოვლათი და ბარაქა,
    მოილხინოს, გაიხაროს
    მთელმა თბილის-ქალაქმა.

    შემოსულა შემოდგომა,
    ქუჩებსა და მოედნებს
    მოშრიალე ხის ფოთლები
    ფრთოსნებივით მოედვნენ.

    შემოდგომის ქარი ჰქრის თუ
    გაზაფხულის დარია?
    ლამაზები სეირნობენ,
    განა მართლა ქარია?!

    მარჯნის ფერი, ქარვის ფერი
    ქარმა ერთად არია.
    ეს კაბების შრიალია,
    განა მართლა ქარია?!

    მზეც ღრუბლების გალავანზე
    ლაღად გადმომდგარია.
    სიყვარულის სიმღერაა,
    განა მართლა ქარია?!

    შემოსულა შემოდგომა
    დოვლათით და ბარაქით
    და მასპინძლობს ხელგაშლილი
    მთელი თბილის-ქალაქი.

    პირველი რაც თავში ამოტივტივდა და სიმფონიასავით ჩარაკრაკდა გონებაში. ჰოდა გაგიზიარეთ 🙂

  3. ჩემი ბლოგის ფავორიტ ბლოგებს გადავავლე თვალი და ეს სათაური დავინახე ისევ. ამჯერად სიმღერამ გაიარა თავში
    გთავაზობთ მას

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s