დღეს ”გაღმა ნაპირი” ვნახე, კი არ ვუყურე, ვნახე….. თითქოს იქ ვიყავი, მთვარ გმირთან, თან დავყვებოდი, მატარებლიდან ხელი მეც მკრეს და მანქანიდან მეც გადმომაგდეს, რუსებმა ის ქართველიც ჩემს თვალწინ მოკლეს, თედოს ნაქონი სათამაშო მეც ვიცანი, ჩემი ოთახის ფანჯრიდან ტყვარჩელის პეიზაჟიც საკუთარი თვალით დავინახე და მე ვცეკვავდი პირველად და თავდაუზოგავად, მთელი ჩემი არსებით…
თედოზე რომ ორი სიტყვა მაინც არ დავწერო არ შემიძლია…. მისი ნამდვილი ცხოვრების რამდენიმე ეპიზოდი წავიკითხე სულ ახლახანს, ძალიან გული დამწყდა, წარმოვიდგინე, მთელი ამ ფეიერვერკების მერე, როგორ მიჩუმდა მისი ცხოვრება… წარმოვიდგინე საკუთარი თავი…. როგორი მძიმე იქნებოდა სოფელში დაბრუნება…. ისევ ყოველდღიურობასთან შეგუება…
დიდი სურვილი მაქვს თედომ ისწავლოს და ბევრი როლი ჰქონდეს, თუმცა, ეს პირველი დაუვიწყარი იქნება ჩემთვის.
კარგი ბიჭია ძალიან
ბლოგის განახლებას არ აპირებ?